Od czasów starożytności wciąż doskonalone są metody przechowywania jedzenia. Historycy byli zdania, że konserwowanie żywności było cechą, która różniła bogatych i biednych. Część badaczy sądziła, że dodanie przypraw: soli, pieprzu czy ziół miało ukryć nieświeży zapach. Bogaci nie mieli potrzeby przechowywania żywności, stać ich było na zakup świeżego pożywienia, natomiast ubodzy dostawali nieświeże, zleżałe resztki i musieli sobie jakoś radzić. Przyprawy były bardzo drogie, pasteryzacja pojawiła się w XIX wieku, a o mrożonkach nikt nie miał pojęcia. Żeby zapełnić spiżarnię trzeba było nie lada się natrudzić. Oprócz powszechnie stosowanego solenia istniało jeszcze kilka metod: wędzenie, nacieranie ziołami, przechowywanie w zalewie z oliwy lub octu. Owoce prażono w cukrze lub nacierano w winie lub piwie. To właśnie w okresie średniowiecza oprócz przedłużenia terminu ważności pojawiły się regionalne różnice smakowe i tak na północ od Alp mięso głównie wędzono, na południu solono, suszono i nacierano przyprawami.
Artykuł o przechowywaniu żywności jest bardzo przydatny – podoba mi się, że autor dokładnie opisał, jakie produkty powinny być przechowywane w lodówce, a które lepiej trzymać w spiżarni. Bardzo pomocne są również wskazówki dotyczące dat spożycia, dzięki którym łatwiej uniknąć marnotrawstwa jedzenia. Jednakże brakuje mi informacji na temat przechowywania warzyw, zwłaszcza tych mniej popularnych, jak np. szparagi czy szpinak. Byłoby fajnie, gdyby autor rozszerzył artykuł o takie informacje, aby optymalnie przechowywać wszystkie rodzaje żywności.
Tylko zalogowani użytkownicy mogą dodawać komentarze pod artykułami. Niezalogowani czytelnicy mogą jedynie czytać istniejące wpisy.